Nu sitt ik hier up de Grund, waar vör over fiefunsesstig Jahr

Minsken in ’n Konzentrationslager unnerbrocht weren.

Dat Dörp Engerhaaf is lüttjet.

Man wat hier geböhrt is, weer en groot Verbreken.

Ik bün an Overleggen,

wat kann ik daarto seggen?

De rerend’ Grund

As ik noch heel neet geboren weer,

deden Minsken Minsken leep leep sehr,

se mußten sük knojen un hebben klömt,

in d’ Weltkrieg – de twede word he nömt,

in Gedachten geiht mi ’t dör un dör –

he weer noch leper as de daarvör.

Daar gav ’t maal en Minskenslag,

de besloot van en up d’ anner Dag,

wi sünd de Minsken, de de Welt nu hört

un all de annern sünd nix mehr wert.

Se deden sük ok neet scham’n,

för hör to finnen en erbarmelk Nam’n,

de hele Welt sull dat weten:

Unnerminsken sull’n se heten.

Is dat neet en groot Verbreken?

Elke Deer weer völ mehr in Reken,

as all de Minsken daar unnen,

de sük neet wehren kunnen.

Wovöl Tranen wurren vergoten,

wovöl hebben hör Leven hier laten?

De olle Bomen weten, wat hier is geböhrt

un hebben mennig Nacht dat Reren hört.

Nu gahnt mi de Ogen open,

se kwemen hier her to’n Slapen,

wenn se dat denn kunnen in de Nacht,

van Pien, Angst, Krankheid un Smacht.

Ik sitt hier nu, kann de Sünn geneten,

hebb satt to drinken un to eten

un wenn ik an de schunnen Minsken denk’,

kummt mi dat vör as en groot Geschenk!

Gedachten

van Manfred Thurm

ut Uthwerdum